-« ایــوان تمـاشـا »-

فرق خونین عدالت...

eyvanetamasha — Tue, 08 Sep 2009 18:51:18 GMT

هوالحی

به کوفه می روم، به ژرفای غربت نخلستان.

آفتاب، رخساره خونین بر محراب نهاده است.

شهر می گرید و کودکان یتیم، با کاسه های شیر، با اشک های شور، فرق خونین عدالت را می جویند...

تو آن آینه ی حق نمایی که آفاق در انعکاس نام تو به صبح می رسند.

خورشید هر صبح به احترام نام تو بر می خیزد.

دل را دلوی می کنم و در چاه می افکنم تا طنین شکوه های تو را برکشم.

آینه ها به جانب محراب تو سر می چرخانند و به فلقی ابدی می رسند.

شب، کبود می پوشد ... .

خداجونم دوستت دارم!

eyvanetamasha — Sun, 22 Feb 2009 05:36:18 GMT

هوالحی

پوشيده چون جان مي روي اندر ميان جان من
سرو خرامان مني اي رونق بستان من

چون مي روي بي ‌من مرو اي جان جان بي‌تن مرو
وز چشم من بيرون مشو اي مشعله تابان من

هفت آسمان را بردرم وز هفت دريا بگذرم
چون دلبرانه بنگري در جان سرگردان من

تا آمدي اندر برم شد کفر و ايمان چاکرم
اي ديدن تو دين من وي روي تو ايمان من

بي پا و سر کردي مرا بي‌خواب و خور کردي مرا
در پيش يعقوب اندرآ اي يوسف کنعان من

از لطف تو چون جان شدم وز خويشتن پنهان شدم
اي هست تو پنهان شده در هستي پنهان من

گل جامه در از دست تو وي چشم نرگس مست تو
اي شاخه‌ها آبست تو وي باغ بي‌پايان من

يک لحظه داغم مي کشي يک دم به باغم مي کشي
پيش چراغم مي کشي تا وا شود چشمان من

اي جان پيش از جان‌ها وي کان پيش از کان‌ها
اي آن بيش از آن‌ها اي آن من اي آن من

چون منزل ما خاک نيست گر تن بريزد باک نيست
انديشه‌ام افلاک نيست اي وصل تو کيوان من

بر ياد روي ماه من باشد فغان و آه من
بر بوي شاهنشاه من هر لحظه‌اي حيران من

اي جان چو ذره در هوا تا شد ز خورشيدت جدا
بي تو چرا باشد چرا اي اصل چار ارکان من

اي شه صلاح الدين من ره دان من ره بين من
اي فارغ از تمکين من اي برتر از امکان من

مولانا

می نویسم تنها برای تو

دستانم تشنه ی دستان توست...

شانه هایت تکیه گاه خستگی هایم...

با تو می مانم بی آنکه دغدغه های فردا داشته باشم

زیرا می دانم فردا بیش از امروز دوستت خواهم داشت...

eyvanetamasha — Sat, 07 Feb 2009 21:19:18 GMT

هو الحی

هرشب

به آسمان،

از راه کوچکی

بالا می روم

کم نورترین ستاره ام

و سال هاست منتظر

شاید تو

مالکم باشی...

امشب دلم می خواد فریاد بزنم

خیـــــــــــــلی دوستت دارم!

جای پا

eyvanetamasha — Sat, 04 Oct 2008 09:29:18 GMT

هو الحی

شبی از شب ها خواب عجیبی دید...
دید که در عالم رویـا پا به پای خداوند روی ماسه ها کنار ساحل دریا قدم می زند،
و در همان حال، در آسمان بالای سرش، خاطرات دوران زندگی اش به صورت فیلمی در حال نمایش است.

در هر قسمت دو جای پا بود
یکی متعلق به او
و دیگری متعلق به خدا

او که محو تماشای زندگی اش بود، ناگهان متوجه شد که گاهی فقط جای پای یک نفر روی شن ها دیده می شود

و آن هم وقت هایی است که او دوران پر درد و رنج زندگی اش را طی می کرده است.

با ناراحتی به خدا که در کنارش راه می رفت رو کرد و گفت:

پروردگارا.... تو فرموده بودی که اگر کسی به تو روی آورد و تو را دوست بدارد، در تمام مسیر زندگی کنارش خواهی بود و او را محافظت خواهی کرد.
پس چرا در مشکل ترین لحظات زندگی ام فقط جای پای یک نفر وجود دارد؟
چرا مرا در لحظاتی که به تو سخت نیاز داشتم، تنها گذاشتی؟

خداوند لبخندی زد و گفت:

عزیزم، من دوستت دارم و هرگز تو را تنها نگذاشته ام.
زمان هایی که در رنج و سختی بودی، من تو را روی دستانم بلند کرده بودم تا به سلامت از موانع و مشکلات عبور کنی!!!

خدایا

تو آنچنانی که من دوست دارم...

پس مرا آنچنان کن که خود دوست داری

از آسمان طلوع کن...

eyvanetamasha — Sun, 17 Aug 2008 02:31:18 GMT

هوالحی

هنوز پر از وضویم من... به قداست بی نظیرت سوگند، نگاهم برای دوری ات بارانی ست.

خیس خیس...

سجاده ام پر از مریمی شده و کمی از عطر گل انبیا، تمام مرا معطر کرده است.

به بزرگی ات قیام کرده ام و دستانم پر از قنوت است.به رکوع که رسیدم نشانت خواهم داد ترسم را...

این که چقدر از زمان بی حضورت می ترسم.

گلدان شمعدانی ها را با چند شاخه گل نرگس کنار پنچره گذاشته ام...

پنجره ها بازند... و هیچ پرده ای مانع رسیدن نور نیست...

با همان روشنائی بی ریایت چراغانی مان کن.

رو به روی همان شمعدانی ها، آنجا که به انتظار می خوانمت...

رو به قبله به سجده خواهم رفت...

آنقدر سر به زیر می مانم تا بی قراری ام را بیشتر ببینی...

و بدانی شکیبایی بر من خرده می گیرد...

گواهی می دهم بر رسالت پر مهر جدت پایان نمازم سلام ها نثارت خواهم کرد ای بهترین بندگان خدا...

از شما نوشتن نیاز به اندیشیدن ندارد. واژه ها آنقدر که لازم است انتظار را فهمیده اند.

نامتان که در کلام جاری می شود.... بی هیچ اندیشیدنی کنار هم ردیف می شوند.

آنقدر می نویسم تا شاید جمله ای حتی کلمه ای از نوشته هایم شما را شایسته باشد...

هر شب به کلمه ها تمرین خواهم داد و مشق انتظار را به اشتیاق تجربه خواهم کرد...

اما...

اما چقدر به لیاقت رسیدن سخت است!

همسایه بی سایه ما! کوچه های شهرمان تنگ است و عجیب آلوده...

ما عظمت تو را در دشت هامان به تماشا خواهیم نشست، آنجا که دست آدمی به معصومیت بکر طبیعت نرسیده است...

به صمیمانه ترین عصر های جمعه که دلتنگت می شویم سوگند...

بی دریغ تر از همیشه؛ مهربانی ات را به پذیره خواهیم آمد...

ما که انتظار را هر روز مرور می کنیم...

می دانی که دل هامان را به اسارت زمان کشانده اند و زمینی مان کرده اند، اما آسمانی بودن آرزوی ماست...

ای خودِ خودِ آرزو ها برآورده شو...

چه بد!قلب هامان به ناپاکی های عصر عادت کرده... انگار دیگر از آلودگی های این همه دروغ به سرفه نمی افتیم و مبتلای ریای روزگار شده ایم....

چشم هامان مدت هاست فراموش کرده اند که زیبایی چه رنگی است...؟!

نگاه مان کن...

نگاه که می کنی زیبا می شویم... نمی دانی چقدر دلمان شکسته از این همه فاصله...

ما را ببین چگونه به احترامت به پا خاسته ایم... شک ندارم با حضورت محترم می شویم...

جمعه تا جمعه... لحظه به لحظه... ظهور پر طمطراقت را چشم به راهیم...

قرص کامل ماه... از آسمان طلوع کن...

میلاد با سعادت حضرت صاحب الزمان بر تمامی دوستداران ظهور ایشان مبارک!

پ.ن:

از اونجایی که هر چی فکر کردم دیدم نمی شه واسه این روز بزرگ پست جدید نذاشت، و خودم هم این روزا سرم خیلی شلوغه و فرصت نوشتن نداشتم، این متن رو از یه ایمیل برداشتم که توسط جناب "نقاب زده" نوشته شده.

دنیای ستاره ها

eyvanetamasha — Fri, 01 Aug 2008 00:14:18 GMT

هوالحی

شب بود. بی خوابی افتاده بود به سرش...

پنجره رو باز کرد تا یه هوایی بخوره. خیره شد به تیکه آسمون بالای سرش.

ماهی تو آسمون نبود، فقط چندین ستاره گوشه و کنار آسمون به چشم می خورد.

هر چی بیشتر دقت می کرد ستاره های بیشتری می دید...

بیشتر خیره شد، چشماش به سیاهی آسمون عادت کرد...

گشت و گشت تا حداقل دو تا ستاره کنار هم پیدا کنه

خیلی نگاه کرد، دو تا ستاره کم نور رو دید که فقط چند میلیمتری با هم فاصله داشتن.

اما از کجا معلوم؟!!! شاید اونا هم مثل این آدمای زمینی میلیون ها سال نوری باهم فاصله داشته باشن...

با خودش گفت:

آدمای روی زمین چقدر شبیه ستاره های توی آسمونن...

همه شون نقطه های روشنی هستن تو یه زمینه سیاه...

خیلی هاشون اون قدر کوچیکن که اصلا مطرح نیستن و به چشم نمیان...

بعضی هاشون هم روشن و پر نور هستن و همیشه به چشم میان...

ولی هیچ کدومشون به فکر هم نیستن...

هر کدومشون به اندازه ی هزاران سال نوری، کمتر یا بیشتر از هم فاصله دارن...

و هر کدومشون اسیر دنیای خودشون هستن...

یعنی ممکن دنیای ستاره ها هم مثل دنیای آدما باشه؟!!!

فکر نمی کنم!

انسانی که پرنده بود!

eyvanetamasha — Mon, 30 Jun 2008 22:34:18 GMT

هوالحی

پرنده بر شانه های انسان نشست. انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت: « اما من درخت نیستم، تو نمی توانی روی شانه ی من آشیانه بسازی.»

پرنده گفت: «من فرق درخت ها و آدم ها را خوب می دانم. اما گاهی پرنده ها و آدم ها را اشتباه می گیرم.»

انسان خندید و به نظرش این خنده دار ترین اشتباه ممکن بود.

پرنده گفت: «راستی، چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟» انسان منظور پرنده را نفهمید، اما باز هم خندید.

پرنده گفت: « نمی دانی، در آسمان چه قدر جای تو خالیست.» انسان دیگر نخندید.

انگار ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد. چیزی که نمی دانست چیست. شاید یک آبی دور. یک اوج دوست داشتنی.

پرنده گفت: «غیر از تو، پرنده های دیگری را هم می شناسم که پر زدن از یادشان رفته است. درست است که پرواز برای یک پرنده ضروری است، اما اگر تمرین نکند، فراموش می شود.»

پرنده این را گفت و پر زد. انسان رد پرنده را دنبال کرد تا این که چشمش به یک آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش، آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد.

آن وقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت: «یادت می آید، تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم؟ زمین و آسمان هر دو برای تو بود. اما تو آسمان را ندیدی. راستی، عزیزم، بال هایت را کجا جا گذاشتی؟»

انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد.

آن وقت رو به خدا کرد و گریست...

پ.ن:

*این روزا دلم خیلی گرفته.

نمی دونم هوای آسمون به سرش زده...

یا واسه شما دوستای آسمونیم دلتنگ شده....

یا اینکه از این زمین و زمینی هاش خسته شده...

نمی دونم، شایدم همش با هم!

* از اینکه به وبلاگ های قشنگتون کم میام معذرت می خوام. به بزرگی خودتون ببخشید.

تا مدتی نیستم.

برام دعا کنید لطفا....

تولد دوستی

eyvanetamasha — Sat, 31 May 2008 23:36:18 GMT

هوالحی

رنچ هست، مرگ هست، اندوه هست،

اما آرامش نیز هست، شادی هست، رقص هست،

خدا هست...

زندگی، همچون رودی بزرگ، جاودانه روان است.

زندگی همچون رودی بزرگ که به دریا می رود،

دامان خدا را می جوید.

خورشید هنوز طلوع می کند!

فانوس ستارگان هنوز از سقف شب آویخته است،

بهار مدام می خرامد و دامن سبزش را بر زمین می کشد،

امواج دریا، آواز می خوانند،

بر می خیزند و خود را در آغوش ساحل گم می کنند.

گل ها باز می شوند و جلوه می کنند و می روند.

نیستی نیست.

هستی هست.

پایان نیست.

راه هست....

و تولد هر کودک، نشان آن است که:

خدا هنوز از انسان نا امید نشده است....

رابیندرانات تاگور

********************************************

امروز اولین سالگرد تولد اینجاست

چیزی که امسال زیاد بهش فکر کردم، تولد بود.

سوالی که برام پیش اومده بود این بود که چرا ما آدما تولد همدیگه رو بهم تبریک می گیم؟!

مگر این نیست که هر سال روز تولدمون یک سال از کل عمرمون کم می شه؟ آخه این تبریک گفتن داره؟!!!

می خواستم پست یک سالگی وبلاگم رو هم بی خیال شم.

ولی نظرم عوض شد....

این وبلاگ جایی بود که با کلی خاطره های قشنگ متولد شد و با کلی یادگاری های قشنگ تر، بزرگ شد.

به این نتیجه رسیدم تولد وبلاگم در واقع یه جورایی تولد دوستی ِ .

دوستی با دوستای گل و با معرفتی که مثل اونا کم پیدا می شه...

دوستایی که توی شادی و غصه هام همراهم بودن.

و کلی چیزای خوب ازشون یاد گرفتم.

این گل ها تقدیم به همه ی شما دوستای گلم

دوستتون دارم

پی نوشت:

مدتیه که با کامپیوتر خودم برای وبلاگهایی که بلاگفا هستند نمی تونم کامنت بذارم. پیغام "امکان درج نظر وجود ندارد"! رو می ده ...

شما می دونید که چرا این جوری شده و چه کار باید انجام بدم؟

بارون...

eyvanetamasha — Thu, 01 May 2008 11:46:18 GMT

هوالحی

سر زد به دل دوباره غم کودکانه ای

آهسته می تراورد از این غم ترانه ای

باران شبیه کودکیم پشت شیشه هاست

دارم هوای گریه .....

خدایا بهانه ای.......

« قیصر امین پور »

تولدم یا ... ؟!

eyvanetamasha — Fri, 11 Apr 2008 14:18:18 GMT

هو الحی

باز هم بهار اومد با اون همه ی لطافت و طراوت و سرسبزی اش.

یه فروردین دیگه با همه ی قشنگی هاش.

و امروز یک خط دیگه به دست نوشته های خدا، روی پیشونی من اضافه شد*...
و یک سال از مجموع عمرم کم...

امروز دلم تنگه...
دلم واسه اون روزای قشنگ بچگی ام تنگ شده...
اون روزایی که پر بود از صفا و صمیمیت و سادگی و مهربونی....

این قافله ی عمر عجب می گذرد!

و دنیا و آدم های توی اون چه زود تغییر می کنند.

کاش آدما هیچ وقت بزرگ نمی شدن. یا حداقل اون روزای بچگی شون رو فراموش نمی کردند...

* اشاره به "دست خط خدا" نوشته خانوم عرفان نظر آهاری داره.

"دست خط خدا"

از جنگ بر می گردی، هیچ کس نمی داند که به جنگ رفته بودی. با شکوه ترین جنگ ها، اما همین است.
جنگی غریبانه ، جنگی تنها ، جنگی بی سپاه و بی سلاح.
از جنگ بر می گردی ، خدا می داند که به جنگ رفته بودی. خاک روی پیراهنت را می تکاند و نشان لیاقتی به تو می دهد. نشان لیاقتش ، اما مدالی نیست که بر گردنت بیاویزی. نشان لیاقت خدا.
تنها چند خط ساده است. خط های ساده ای که بر پیشانی ات می کشد.
از جنگ بر می گردی و هر بار خطی بر خطوط پیشانیت اضافه می شود. و روزی می رسد که پیشانیت پر از دست خط خدا می شود.
آیینه ها می گویند آن کس زیبا تر است که خطی بر چهره ندارد. آیینه ها اما دروغ می گویند.
دست خط خدا بر هر صفحه ای که بنشیند ، زیبایش می کنند.
جوانی بهایی است که در ازای دست خط خدا می دهیم.
دست خط خدا اما بیش از این ها می ارزد.
کیست که جوانی اش را به دست خط خدا نفروشد!

**خدا آخر و عاقبت امسال رو به خیر بگذرونه...