-« ایــوان تمـاشـا »-
هوالحی هنوز پر از وضویم من... به قداست بی نظیرت سوگند، نگاهم برای دوری ات بارانی ست. خیس خیس... سجاده ام پر از مریمی شده و کمی از عطر گل انبیا، تمام مرا معطر کرده است. به بزرگی ات قیام کرده ام و دستانم پر از قنوت است.به رکوع که رسیدم نشانت خواهم داد ترسم را... این که چقدر از زمان بی حضورت می ترسم. گلدان شمعدانی ها را با چند شاخه گل نرگس کنار پنچره گذاشته ام... پنجره ها بازند... و هیچ پرده ای مانع رسیدن نور نیست... با همان روشنائی بی ریایت چراغانی مان کن. رو به روی همان شمعدانی ها، آنجا که به انتظار می خوانمت... رو به قبله به سجده خواهم رفت... آنقدر سر به زیر می مانم تا بی قراری ام را بیشتر ببینی... و بدانی شکیبایی بر من خرده می گیرد... گواهی می دهم بر رسالت پر مهر جدت پایان نمازم سلام ها نثارت خواهم کرد ای بهترین بندگان خدا... از شما نوشتن نیاز به اندیشیدن ندارد. واژه ها آنقدر که لازم است انتظار را فهمیده اند. نامتان که در کلام جاری می شود.... بی هیچ اندیشیدنی کنار هم ردیف می شوند. آنقدر می نویسم تا شاید جمله ای حتی کلمه ای از نوشته هایم شما را شایسته باشد... هر شب به کلمه ها تمرین خواهم داد و مشق انتظار را به اشتیاق تجربه خواهم کرد... اما... اما چقدر به لیاقت رسیدن سخت است! همسایه بی سایه ما! کوچه های شهرمان تنگ است و عجیب آلوده... ما عظمت تو را در دشت هامان به تماشا خواهیم نشست، آنجا که دست آدمی به معصومیت بکر طبیعت نرسیده است... به صمیمانه ترین عصر های جمعه که دلتنگت می شویم سوگند... بی دریغ تر از همیشه؛ مهربانی ات را به پذیره خواهیم آمد... ما که انتظار را هر روز مرور می کنیم... می دانی که دل هامان را به اسارت زمان کشانده اند و زمینی مان کرده اند، اما آسمانی بودن آرزوی ماست... ای خودِ خودِ آرزو ها برآورده شو... چه بد!قلب هامان به ناپاکی های عصر عادت کرده... انگار دیگر از آلودگی های این همه دروغ به سرفه نمی افتیم و مبتلای ریای روزگار شده ایم.... چشم هامان مدت هاست فراموش کرده اند که زیبایی چه رنگی است...؟! نگاه مان کن... نگاه که می کنی زیبا می شویم... نمی دانی چقدر دلمان شکسته از این همه فاصله... ما را ببین چگونه به احترامت به پا خاسته ایم... شک ندارم با حضورت محترم می شویم... جمعه تا جمعه... لحظه به لحظه... ظهور پر طمطراقت را چشم به راهیم... قرص کامل ماه... از آسمان طلوع کن... میلاد با سعادت حضرت صاحب الزمان بر تمامی دوستداران ظهور ایشان مبارک! پ.ن: از اونجایی که هر چی فکر کردم دیدم نمی شه واسه این روز بزرگ پست جدید نذاشت، و خودم هم این روزا سرم خیلی شلوغه و فرصت نوشتن نداشتم، این متن رو از یه ایمیل برداشتم که توسط جناب "نقاب زده" نوشته شده. هوالحی شب بود. بی خوابی افتاده بود به سرش... پنجره رو باز کرد تا یه هوایی بخوره. خیره شد به تیکه آسمون بالای سرش. ماهی تو آسمون نبود، فقط چندین ستاره گوشه و کنار آسمون به چشم می خورد. هر چی بیشتر دقت می کرد ستاره های بیشتری می دید... بیشتر خیره شد، چشماش به سیاهی آسمون عادت کرد... گشت و گشت تا حداقل دو تا ستاره کنار هم پیدا کنه خیلی نگاه کرد، دو تا ستاره کم نور رو دید که فقط چند میلیمتری با هم فاصله داشتن. اما از کجا معلوم؟!!! شاید اونا هم مثل این آدمای زمینی میلیون ها سال نوری باهم فاصله داشته باشن... با خودش گفت: آدمای روی زمین چقدر شبیه ستاره های توی آسمونن... همه شون نقطه های روشنی هستن تو یه زمینه سیاه... خیلی هاشون اون قدر کوچیکن که اصلا مطرح نیستن و به چشم نمیان... بعضی هاشون هم روشن و پر نور هستن و همیشه به چشم میان... ولی هیچ کدومشون به فکر هم نیستن... هر کدومشون به اندازه ی هزاران سال نوری، کمتر یا بیشتر از هم فاصله دارن... و هر کدومشون اسیر دنیای خودشون هستن... یعنی ممکن دنیای ستاره ها هم مثل دنیای آدما باشه؟!!! فکر نمی کنم! 
| Design By : Night Skin |
و قلب ها گرامي تر از آنند كه بشكنند.
آنچه از روزگار به دست مي آيد با خنده نمي ماند
و آنچه از دست برود باگريه جبران نمي شود.
فردا خورشيد طلوع خواهد كرد
حتي اگر ما نباشيم
جاهای خوب
نوشته های قدیمی
دوستای خوبم
لوگوی دوستام
آمار وبلاگ
Specific