هوالحی

 پرنده بر شانه های انسان نشست. انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت: « اما من درخت نیستم، تو نمی توانی روی شانه ی من آشیانه بسازی.»

پرنده گفت: «من فرق درخت ها و آدم ها را خوب می دانم. اما گاهی پرنده ها و آدم ها را اشتباه می گیرم.»

انسان خندید و به نظرش این خنده دار ترین اشتباه ممکن بود.

پرنده گفت: «راستی، چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟» انسان منظور پرنده را نفهمید، اما باز هم خندید.

پرنده گفت: « نمی دانی، در آسمان چه قدر جای تو خالیست.» انسان دیگر نخندید.

انگار ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد. چیزی که نمی دانست چیست. شاید یک آبی دور. یک اوج دوست داشتنی.

پرنده گفت: «غیر از تو، پرنده های دیگری  را هم می شناسم که پر زدن از یادشان رفته است. درست است که پرواز برای یک پرنده ضروری است، اما اگر تمرین نکند، فراموش می شود.»

پرنده این را گفت و پر زد. انسان رد پرنده را دنبال کرد تا این که چشمش به یک آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش، آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد.

آن وقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت: «یادت می آید، تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم؟ زمین و آسمان هر دو برای تو بود. اما تو آسمان را ندیدی. راستی، عزیزم، بال هایت را کجا جا گذاشتی؟»

انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد.

آن وقت رو به خدا کرد و گریست...

 

پ.ن:

*این روزا دلم خیلی گرفته.

نمی دونم هوای آسمون به سرش زده...

یا واسه شما دوستای آسمونیم دلتنگ شده....

یا اینکه از این زمین و زمینی هاش خسته شده...

نمی دونم، شایدم همش با هم!

 

* از اینکه به وبلاگ های قشنگتون کم میام معذرت می خوام. به بزرگی خودتون ببخشید.

تا مدتی نیستم.

برام دعا کنید لطفا....

نوشته شده در سه شنبه 11 تیر1387ساعت 2:5 توسط ستاره| |