هوالحی

سرشار از سکوتم و

یه دنیا حرف نا گفتنی دارم

همشون همراهِ یه علامت سوال مثل بغض تو گلوم گیر کردن...

نه می تونم به زبون بیارمشون، نه می تونم فراموششون کنم!

درست مثل یه نوار فیلم از ذهنم عبور می کنن و به نمایش در میان،

گاهی خنده رو روی لب هام می نشونن،

و گاهی هم اشکام رو سرازیر می کنن....

و خیلی وقتا منو با هزار تا فکر جور واجور تنهام می ذارن.

شما جای من بودین با این حرفای نگفته تون چی کار می کردین؟

پ.ن: این پست رو در جواب دوستی که علت آپدیت نکردنم رو پرسیدن گذاشتم!